Blueberry

                 นานเท่าไหร่นะที่เราเป็นนักศึกษา ความรู้สึกตอนนี้มันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน นี่เราอยู่ปีสุดท้าย

เป็นพี่ใหญ่ในมหาวิทยาลัยแล้วหรอเนี่ย ตลอดเวลาที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนักศึกษามันช่างมีหลากหลาย สุข เหงา เศร้า ฃ

ดีใจ เสียใจ ผิดหวัง สมหวัง ต่างคนต่างเจอแตกต่างกัน ที่จะใช้หล้อหลอมให้ก้วไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

              

                  และงานเลี้ยงที่ชื่อว่า นักศึกษา กำลังจะจบลง ก็อย่างที่ว่ากันว่า ไม่มีงานเลี้ยงที่ไหนไม่เลิกรา

พอหมดงานนี้เราทุกคนก็คงจะมองหารึเจองานเลี้ยงใหม่ๆที่จะสร้างความสุข เหงา เศร้า ดีใจ เสียใจ ผิดหวัง สมหวัง

และหวังว่าเพื่อนทุกคนจะเจองานเลี้ยงที่ถูกใจ แต่ก็จะไม่ลืมงานเลี้ยงที่เราเคยผ่านด้วยกันมา

 

                                                                                              รักพวกเธอนะ 

เธอไม่ต้องกลัว ไม่ต้องหวั่นไหว
ไม่ต้องเกรงใจ เธอไม่ต้องกังวล
สิ่งที่ฉันนั้นทุ่มเทให้กับเธอ..ไม่เคยคิดอะไร

แค่อยากจะดูแลเธอเท่านั้น ไม่ได้ต้องการให้เธอมาสนใจ
ได้ใกล้ชิด ได้เป็นห่วงอยู่เสมอ แค่นี้ก็สุขใจ..แล้ว

ไม่ได้หวังว่าเธอ จะก้มมองคนธรรมดา
ไม่ได้คิดคว้าดาว.. ที่อยู่บน.. ฟ้า

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา ไม่มีราคา ไม่มีคุณค่าใด
ไม่ใช่ผู้วิเศษ อย่างใครใคร
มีแต่ตัวและหัวใจเท่านี้.. ที่พอจะให้เธอ

เธอไม่ต้องตอบแทนอะไรฉัน แค่บอกต่อกันในสิ่งที่ต้องการ
คนคนนี้ไม่เคยเกี่ยง ว่าเรื่องนั้น จะยากเย็นสักเพียง.. ไหน

ไม่ได้หวังว่าเธอ จะก้มมองคนธรรมดา
ไม่ได้คิดคว้าดาว.. ที่อยู่บน.. ฟ้า

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา ไม่มีราคา ไม่มีคุณค่าใด
ไม่ใช่ผู้วิเศษ อย่างใครใคร
มีแต่ตัวและหัวใจเท่านี้.. ที่ให้เธอไปแล้ว

แค่คนเดินดิน คนธรรมดา ไม่มีราคา ไม่มีคุณค่าใด
ไม่ใช่ผู้วิเศษ อย่างใครใคร
มีแต่ตัวและหัวใจเท่านี้.. ที่พอจะให้เธอ